سرمربی تیم ملی والیبال ایران در گفت‌وگوی اختصاصی با ورزش سه، ‌صحبت‌های جالبی کرد. روبرتو پیاتزا از تغییر نگاهش به والیبال ایران گفت و تأکید کرد که همچنان در حال یادگیری است تا بتواند اطلاعات بیشتری در اختیار بازیکنانش قرار دهد.
او در بخشی از صحبت‌های خود، در پاسخ به این پرسش که تغییرات ذهنی او از والیبال ایران، پیش از ورودش به ایران تا به امروز، چه تفاوتی کرده است، گفت: «خیلی تفاوت دارد، وقتی به یک کشور جدید وارد می‌شوی تا با سیستم آنجا آشنا شوی، کمی طول می‌کشد و بازیکنان نیز نتایج همین سیستم هستند. بنابراین من الان کشور شما را از لحاظ والیبال بهتر می‌شناسم. البته پازل درون ذهنم کم‌کم دارد تکمیل می‌شود، اما به نظرم هنوز کافی نیست و جای کار دارد. من دوست دارم هنوز هم آموزش ببینم و حتی بیشتر از مربیان دیگر یاد بگیرم و آن را به بازیکنانم انتقال بدهم. درست مثل جی‌پی‌اس که اطلاعات زیادی داشته باشد و بتواند راه‌های درست را پیدا کند. دوست دارم مثل یک جی‌پی‌اس کامل، نه ناقص، به بازیکنانم اطلاعات بدهم».
او در مورد هدفش به عنوان یک مربی در والیبال ایران توضیح داد: «به عنوان مربی می‌خواهم به المپیک برسم. هلند سال ۲۰۱۹ با من تماس گرفت و برای رسیدن به المپیک همکاری خواستند. آن زمان با این خواسته خیلی فاصله داشتیم. فکر کردم باید سیستمی که در آن کشور بازی می‌شد را عوض کنم. وقتی برای بار دوم نتوانستیم به آن هدف دست پیدا کنیم یک بار دیگر از فدراسیون آن‌ها پرسیدم هدفتان چیست؟ مطمئن بودم اگر آن‌ها در هدفی که داشتم از ابتدا تا انتها دنباله‌رو من بودند در هشت سال هلند به المپیک برمی‌گشت. می‌توانستم این حرف را امضا کنم، اما آن‌ها چیزی نگفتند و من با فدراسیون ایران آشنا شدم. خیلی خوشحالم چون استعدادهای خیلی خوبی داریم. این احساس من است چون می‌توانیم در آینده به این هدف دست پیدا کنیم. این یکی از رؤیاهایم است. نمی‌دانم به آن دست پیدا می‌کنیم یا نه، اما تمام تلاش خود را می‌کنیم و هر جایی نیاز باشد سیستم خود را تغییر می‌دهیم».
او در پاسخ به این پرسش که آیا پس از ۳۶ سال مربیگری از این کار خسته نشده است، گفت: «اول از همه، این کار من نیست؛ بلکه احساس من است. مطمئنم بدون احساسم نمی‌توانم زندگی کنم. وقتی با والیبال آشنا شدم، یک نوجوان بودم. حدود چهار سال والیبال بازی کردم و بعد به سمت مربیگری رفتم. همان موقع بود که فهمیدم مربی بودن احساس واقعی من است و احساس چیزی نیست که بتوانی پشت سرش بگذاری».
پیاتزا قول کسب مدال در قهرمانی آسیا را نمی‌دهد؛ «فکر نکنم تا به حال به کسی این قول را داده باشم اما گفته‌ام می‌خواهم به این هدف دست پیدا کنم. تفاوت بین رؤیا و هدف، زمان است. می‌توانی کل زندگی رؤیاپردازی کنی بدون اینکه به آن برسی. من فقط رؤیاپردازی نمی‌خواهم بلکه به دنبال رسیدن به هدف هستم. می‌دانم این امکان‌پذیر است و باید برای آن سخت تلاش کنیم».
پیاتزا در پاسخ به پرسشی درباره زندگی در تهران و مقایسه آن با دیگر شهرهای جهان گفت: «صادقانه بگویم، به دلیل تمرینات تیم اصلاً فرصت گشتن در شهر تهران را نداشته‌ام. البته فصل قبل به مشهد رفتیم که باید بگویم حرم امام رضا(ع) جای فوق‌العاده‌ای بود. دوست دارم به شیراز و اصفهان بروم، اما واقعاً زمان نیست چون باید در تمرینات باشم. از زمانی که به تهران آمده‌ام فقط همین سالن تمرین را دیده‌ام و دو بار به رستوران برای غذا خوردن رفته‌ام.
تهران را به دلیل کمبود زمان ندیده‌ام که نظر بدهم، اما می‌توانم درباره آتن و مسکو نظر بدهم، چون در آنجا زندگی کرده‌ام».
پیاتزا همچنین درباره غذاهای ایرانی گفت: «کلاً غذاهای ایرانی را دوست دارم، اما کباب ایرانی یک چیز دیگر و بسیار فوق‌العاده است».